ตาราง FTIR คืออะไร

ตาราง FTIR (หรือตารางหมู่ฟังก์ชัน IR) คือแผนภูมิอ้างอิงที่รวบรวมความถี่การดูดกลืนรังสีอินฟราเรดที่เป็นลักษณะเฉพาะของหมู่ฟังก์ชันที่พบบ่อย แต่ละรายการแสดงช่วงเลขคลื่น (หน่วย cm⁻¹) ความเข้มที่คาดไว้ (เข้ม ปานกลาง หรืออ่อน) รูปร่างแถบ (กว้าง แหลม พีกคู่) และหมู่ฟังก์ชันที่ทำให้เกิดแถบนั้น นักสเปกโทรสโกปีใช้ตารางเหล่านี้ระบุสารที่ไม่ทราบชนิด โดยจับคู่พีกที่สังเกตได้กับช่วงการดูดกลืนที่ทราบอยู่แล้ว

อ่านแผนภูมิสเปกตรัมอินฟราเรดอย่างไร

เริ่มจากด้านเลขคลื่นสูง (4000 cm⁻¹) แล้วไล่ไปทางบริเวณลายนิ้วมือ (ต่ำกว่า 1500 cm⁻¹) มองหาการยืด O-H หรือ N-H ที่เป็นแถบกว้างราว 3200–3600 cm⁻¹ การยืด C-H ที่เป็นแถบแหลมราว 2800–3100 cm⁻¹ แถบคาร์บอนิล (C=O) ที่เข้มระหว่าง 1630–1850 cm⁻¹ และบริเวณลายนิ้วมือที่ซับซ้อนซึ่งอยู่ต่ำกว่า 1500 cm⁻¹ จากนั้นเทียบตำแหน่ง ความเข้ม และรูปร่างของแต่ละแถบที่สังเกตได้กับตารางอ้างอิงเพื่อกำหนดหมู่ฟังก์ชัน

จะระบุหมู่ฟังก์ชันในสเปกตรัม IR ได้อย่างไร

ระบุหมู่ฟังก์ชันโดยจับคู่แถบดูดกลืนที่สังเกตได้กับช่วงเลขคลื่นที่ทราบ การยืด O-H ให้แถบกว้างราว 3200–3550 cm⁻¹ การยืด C=O ให้พีกแหลมที่เข้มระหว่าง 1630–1850 cm⁻¹ และการยืด C-H ปรากฏเป็นแถบแหลมราว 2800–3100 cm⁻¹ ควรพิจารณาความเข้มและรูปร่างแถบควบคู่กับตำแหน่งเสมอ แถบกว้างที่ 3300 cm⁻¹ ชี้ว่าน่าจะเป็น O-H (แอลกอฮอล์) ขณะที่พีกคู่ความเข้มปานกลางที่ตำแหน่งเดียวกันชี้ว่าน่าจะเป็น N-H (เอมีนปฐมภูมิ) ยืนยันการกำหนดพีกโดยหาพีกที่ช่วยยืนยันจากหมู่ฟังก์ชันเดียวกัน

ช่วงเลขคลื่นใดบ่งชี้หมู่ O-H ใน FTIR

การยืด O-H อิสระ (ที่ไม่เกิดพันธะไฮโดรเจน) ปรากฏเป็นพีกแหลมราว 3610–3670 cm⁻¹ ส่วน O-H ที่เกิดพันธะไฮโดรเจนในแอลกอฮอล์และฟีนอลให้แถบกว้างที่ 3200–3550 cm⁻¹ และ O-H ของกรดคาร์บอกซิลิกให้แถบที่กว้างยิ่งกว่านั้น ครอบคลุม 2500–3300 cm⁻¹ และมักทับซ้อนกับการยืด C-H ความกว้างของแถบ O-H สะท้อนความแรงและความหลากหลายของพันธะไฮโดรเจนในตัวอย่างโดยตรง

FTIR กับสเปกโทรสโกปี IR ต่างกันอย่างไร

สเปกโทรสโกปีอินฟราเรด (IR) คือเทคนิคทั่วไปในการวัดว่าโมเลกุลดูดกลืนรังสีอินฟราเรดอย่างไร ส่วน FTIR (อินฟราเรดแบบแปลงฟูเรียร์) คือรูปแบบสมัยใหม่ของเทคนิคนี้ ซึ่งใช้อินเตอร์เฟอโรมิเตอร์และคณิตศาสตร์ของการแปลงฟูเรียร์เก็บข้อมูลทั้งสเปกตรัมพร้อมกัน แทนการสแกนทีละความยาวคลื่น FTIR เร็วกว่า ไวกว่า และมีความถูกต้องของความยาวคลื่นดีกว่าเครื่อง IR แบบกระจายแสงรุ่นเก่า ปัจจุบันสเปกโทรมิเตอร์ IR เกือบทั้งหมดใช้เทคโนโลยี FTIR

ตาราง IR และ FTIR — แถบดูดกลืนของหมู่ฟังก์ชัน

ตารางหมู่ฟังก์ชัน FTIR — การดูดกลืนของหมู่ฟังก์ชันที่พบบ่อย
หมู่ฟังก์ชัน	ช่วงเลขคลื่น (cm⁻¹)	ความเข้ม	รูปร่างแถบ
การยืด O-H (มีพันธะไฮโดรเจน)	3200–3550	เข้ม	กว้าง
การยืด O-H (กรดคาร์บอกซิลิก)	2500–3300	เข้ม	กว้าง
การยืด N-H (เอมีน 1°)	3250–3500	ปานกลาง	พีกคู่
การยืด N-H (เอไมด์)	3180–3350	ปานกลาง	กว้าง
การยืด C-H (CH₃, CH₂)	2845–2970	เข้ม	แหลม
การยืด C-H (แอโรแมติก)	3000–3100	ปานกลาง	แหลม
การยืด ≡C-H (แอลไคน์ปลายสาย)	3260–3330	เข้ม	แหลม
การยืด C≡N (ไนไตรล์)	2210–2260	เข้ม	แหลม
การยืด C=O (คีโตน)	1705–1725	เข้ม	แหลม
การยืด C=O (แอลดีไฮด์)	1720–1740	เข้ม	แหลม
การยืด C=O (เอสเทอร์)	1735–1750	เข้ม	แหลม
การยืด C=O (กรดคาร์บอกซิลิก)	1700–1725	เข้ม	แหลม
การยืด C=O (เอไมด์ I)	1630–1690	เข้ม	แหลม
การยืด C=C (แอโรแมติก)	1450–1615	แปรผัน	แหลม
การยืด C=C (แอลคีน)	1620–1680	แปรผัน	แหลม
การยืด NO₂ (ไนโตร)	1310–1570	เข้ม	แหลม
การยืด C-O (เอสเทอร์ C-O-C)	1150–1300	เข้ม	แหลม
การยืด C-O (แอลกอฮอล์)	1000–1210	เข้ม	แหลม
การยืด S=O (ซัลโฟน)	1120–1350	เข้ม	แหลม
การยืด Si-O	1000–1100	เข้ม	กว้าง

แอลกอฮอล์และฟีนอล

หมู่ฟังก์ชัน

ช่วง (cm⁻¹)

ความเข้ม

รูปร่าง

หมายเหตุ

การยืด O-H (อิสระ)

3610–3670

เข้ม

แหลม

การดูดกลืนแบบแหลมของ O-H ที่ไม่เกิดพันธะไฮโดรเจน โดยทั่วไปพบในสารละลายเจือจางหรือในสถานะแก๊ส

การยืด O-H (มีพันธะไฮโดรเจน)

3200–3550

เข้ม

กว้าง

การดูดกลืนแบบกว้างจากหมู่ O-H ที่เกิดพันธะไฮโดรเจน ความกว้างเกิดจากการกระจายของความแรงของพันธะไฮโดรเจนในตัวอย่าง

การยืด O-H (อิสระ)

3610–3670 cm⁻¹เข้มแหลม

การดูดกลืนแบบแหลมของ O-H ที่ไม่เกิดพันธะไฮโดรเจน โดยทั่วไปพบในสารละลายเจือจางหรือในสถานะแก๊ส

การยืด O-H (มีพันธะไฮโดรเจน)

3200–3550 cm⁻¹เข้มกว้าง

การดูดกลืนแบบกว้างจากหมู่ O-H ที่เกิดพันธะไฮโดรเจน ความกว้างเกิดจากการกระจายของความแรงของพันธะไฮโดรเจนในตัวอย่าง

กรดคาร์บอกซิลิก

หมู่ฟังก์ชัน

ช่วง (cm⁻¹)

ความเข้ม

รูปร่าง

หมายเหตุ

การยืด O-H (กรดคาร์บอกซิลิก)

2500–3300

เข้ม

กว้าง

การดูดกลืนแบบกว้างมากที่เป็นลักษณะเฉพาะของ O-H ในกรดคาร์บอกซิลิก มักทับซ้อนกับการยืด C-H ทำให้เกิดส่วนราบกว้างที่โดดเด่นในสเปกตรัม

การยืด C=O (กรดคาร์บอกซิลิก)

1700–1725

เข้ม

แหลม

การยืดของคาร์บอนิลในกรดคาร์บอกซิลิก พันธะไฮโดรเจนแบบไดเมอร์ในสถานะของแข็งและของเหลวทำให้ความถี่ต่ำลง ยืนยันด้วยการยืด O-H แบบแถบกว้างราว 2500–3300 cm⁻¹

การงอ O-H (กรดคาร์บอกซิลิก)

1395–1440

ปานกลาง

แหลม

การงอในระนาบของ O-H ในกรดคาร์บอกซิลิก ซึ่งคู่ควบกับการยืด C-O แถบนี้ใช้บ่งชี้กรดคาร์บอกซิลิกได้น้อยกว่าการยืด C=O และการยืด O-H แบบแถบกว้าง

การยืด O-H (กรดคาร์บอกซิลิก)

2500–3300 cm⁻¹เข้มกว้าง

การดูดกลืนแบบกว้างมากที่เป็นลักษณะเฉพาะของ O-H ในกรดคาร์บอกซิลิก มักทับซ้อนกับการยืด C-H ทำให้เกิดส่วนราบกว้างที่โดดเด่นในสเปกตรัม

การยืด C=O (กรดคาร์บอกซิลิก)

1700–1725 cm⁻¹เข้มแหลม

การยืดของคาร์บอนิลในกรดคาร์บอกซิลิก พันธะไฮโดรเจนแบบไดเมอร์ในสถานะของแข็งและของเหลวทำให้ความถี่ต่ำลง ยืนยันด้วยการยืด O-H แบบแถบกว้างราว 2500–3300 cm⁻¹

การงอ O-H (กรดคาร์บอกซิลิก)

1395–1440 cm⁻¹ปานกลางแหลม

การงอในระนาบของ O-H ในกรดคาร์บอกซิลิก ซึ่งคู่ควบกับการยืด C-O แถบนี้ใช้บ่งชี้กรดคาร์บอกซิลิกได้น้อยกว่าการยืด C=O และการยืด O-H แบบแถบกว้าง

เอมีน

หมู่ฟังก์ชัน

ช่วง (cm⁻¹)

ความเข้ม

รูปร่าง

หมายเหตุ

การยืด N-H (เอมีน 1° แบบอสมมาตร)

3350–3500

ปานกลาง

พีกคู่

พีกย่อยด้านความถี่สูงของพีกคู่ในเอมีนปฐมภูมิ เกิดจากการยืด N-H แบบอสมมาตร ใช้ร่วมกับการยืดแบบสมมาตรเพื่อยืนยันเอมีนปฐมภูมิ

การยืด N-H (เอมีน 1° แบบสมมาตร)

3250–3400

ปานกลาง

พีกคู่

พีกย่อยด้านความถี่ต่ำของพีกคู่ในเอมีนปฐมภูมิ เกิดจากการยืด N-H แบบสมมาตร รูปแบบสองแถบนี้ใช้แยกเอมีนปฐมภูมิออกจากเอมีนทุติยภูมิและแอลกอฮอล์

การยืด N-H (เอมีน 2°)

3310–3500

อ่อน

แหลม

เอมีนทุติยภูมิให้แถบการยืด N-H เพียงแถบเดียวที่อ่อนกว่า เนื่องจากมีพันธะ N-H เพียงพันธะเดียว จึงปรากฏพีกเดียวแทนที่จะเป็นพีกคู่อย่างในเอมีนปฐมภูมิ

การงอ N-H (เอมีน 1° แบบกรรไกร)

1580–1650

ปานกลาง

แหลม

การเปลี่ยนรูปแบบกรรไกรของหมู่ NH₂ ในเอมีนปฐมภูมิ แถบนี้ช่วยยืนยันเอมีนปฐมภูมิเมื่อพบร่วมกับพีกคู่ของการยืด N-H ราว 3300–3500 cm⁻¹

การยืด C-N (เอมีนอะลิฟาติก)

1020–1100

ปานกลาง

แหลม

การยืด C-N ในเอมีนอะลิฟาติก แถบนี้มักระบุอย่างแน่ชัดได้ยาก เพราะอยู่ในบริเวณลายนิ้วมือซึ่งมีการยืดของพันธะเดี่ยวอื่นจำนวนมากดูดกลืนอยู่

การยืด C-N (เอมีนแอโรแมติก)

1250–1360

เข้ม

แหลม

การยืด C-N ในเอมีนแอโรแมติก (แอริลเอมีน) แถบนี้เข้มกว่าและอยู่ที่ความถี่สูงกว่าการยืด C-N อะลิฟาติก เนื่องจากลักษณะพันธะคู่บางส่วนที่เกิดจากเรโซแนนซ์กับวง

การสั่นแบบกระดิก N-H (เอมีน 1°)

650–900

แปรผัน

กว้าง

การสั่นแบบกระดิกนอกระนาบที่เป็นแถบกว้างของหมู่ NH₂ ในเอมีนปฐมภูมิ แถบนี้มักกว้างและตำแหน่งแปรผัน จึงเชื่อถือได้น้อยกว่าการยืด N-H ในการระบุหมู่ฟังก์ชัน

การสั่นแบบกระดิก N-H (เอมีน 2°)

700–750

อ่อน

กว้าง

การสั่นแบบกระดิกนอกระนาบที่กว้างและอ่อนของพันธะ N-H ในเอมีนทุติยภูมิ แถบนี้มักถูกบดบังด้วยการดูดกลืนอื่นในบริเวณลายนิ้วมือ

การยืด N-H (เอมีน 1° แบบอสมมาตร)

3350–3500 cm⁻¹ปานกลางพีกคู่

พีกย่อยด้านความถี่สูงของพีกคู่ในเอมีนปฐมภูมิ เกิดจากการยืด N-H แบบอสมมาตร ใช้ร่วมกับการยืดแบบสมมาตรเพื่อยืนยันเอมีนปฐมภูมิ

การยืด N-H (เอมีน 1° แบบสมมาตร)

3250–3400 cm⁻¹ปานกลางพีกคู่

พีกย่อยด้านความถี่ต่ำของพีกคู่ในเอมีนปฐมภูมิ เกิดจากการยืด N-H แบบสมมาตร รูปแบบสองแถบนี้ใช้แยกเอมีนปฐมภูมิออกจากเอมีนทุติยภูมิและแอลกอฮอล์

การยืด N-H (เอมีน 2°)

3310–3500 cm⁻¹อ่อนแหลม

เอมีนทุติยภูมิให้แถบการยืด N-H เพียงแถบเดียวที่อ่อนกว่า เนื่องจากมีพันธะ N-H เพียงพันธะเดียว จึงปรากฏพีกเดียวแทนที่จะเป็นพีกคู่อย่างในเอมีนปฐมภูมิ

การงอ N-H (เอมีน 1° แบบกรรไกร)

1580–1650 cm⁻¹ปานกลางแหลม

การเปลี่ยนรูปแบบกรรไกรของหมู่ NH₂ ในเอมีนปฐมภูมิ แถบนี้ช่วยยืนยันเอมีนปฐมภูมิเมื่อพบร่วมกับพีกคู่ของการยืด N-H ราว 3300–3500 cm⁻¹

การยืด C-N (เอมีนอะลิฟาติก)

1020–1100 cm⁻¹ปานกลางแหลม

การยืด C-N ในเอมีนอะลิฟาติก แถบนี้มักระบุอย่างแน่ชัดได้ยาก เพราะอยู่ในบริเวณลายนิ้วมือซึ่งมีการยืดของพันธะเดี่ยวอื่นจำนวนมากดูดกลืนอยู่

การยืด C-N (เอมีนแอโรแมติก)

1250–1360 cm⁻¹เข้มแหลม

การยืด C-N ในเอมีนแอโรแมติก (แอริลเอมีน) แถบนี้เข้มกว่าและอยู่ที่ความถี่สูงกว่าการยืด C-N อะลิฟาติก เนื่องจากลักษณะพันธะคู่บางส่วนที่เกิดจากเรโซแนนซ์กับวง

การสั่นแบบกระดิก N-H (เอมีน 1°)

650–900 cm⁻¹แปรผันกว้าง

การสั่นแบบกระดิกนอกระนาบที่เป็นแถบกว้างของหมู่ NH₂ ในเอมีนปฐมภูมิ แถบนี้มักกว้างและตำแหน่งแปรผัน จึงเชื่อถือได้น้อยกว่าการยืด N-H ในการระบุหมู่ฟังก์ชัน

การสั่นแบบกระดิก N-H (เอมีน 2°)

700–750 cm⁻¹อ่อนกว้าง

การสั่นแบบกระดิกนอกระนาบที่กว้างและอ่อนของพันธะ N-H ในเอมีนทุติยภูมิ แถบนี้มักถูกบดบังด้วยการดูดกลืนอื่นในบริเวณลายนิ้วมือ

เอไมด์

หมู่ฟังก์ชัน

ช่วง (cm⁻¹)

ความเข้ม

รูปร่าง

หมายเหตุ

การยืด N-H (เอไมด์)

3180–3350

ปานกลาง

กว้าง

การยืด N-H แบบแถบกว้างในเอไมด์ ซึ่งเลื่อนไปทางความถี่ต่ำเมื่อเทียบกับเอมีน เนื่องจากเรโซแนนซ์กับคาร์บอนิล เอไมด์ปฐมภูมิให้สองแถบ ส่วนเอไมด์ทุติยภูมิให้แถบเดียว

การยืด C=O (เอไมด์ I)

1630–1690

เข้ม

แหลม

แถบเอไมด์ I ส่วนใหญ่เป็นการยืด C=O โดยมีการยืด C-N และการงอ N-H ผสมอยู่บ้าง ความถี่ต่ำสะท้อนการไม่อยู่ประจำที่ของอิเล็กตรอนคู่โดดเดี่ยวของไนโตรเจนเข้าสู่คาร์บอนิลโดยเรโซแนนซ์

การงอ N-H (เอไมด์ II)

1510–1570

เข้ม

แหลม

แถบเอไมด์ II ส่วนใหญ่เป็นการงอ N-H ในระนาบผสมกับการยืด C-N แถบนี้ใช้ร่วมกับแถบเอไมด์ I เพื่อหาโครงสร้างทุติยภูมิของโปรตีน

การยืด N-H (เอไมด์)

3180–3350 cm⁻¹ปานกลางกว้าง

การยืด N-H แบบแถบกว้างในเอไมด์ ซึ่งเลื่อนไปทางความถี่ต่ำเมื่อเทียบกับเอมีน เนื่องจากเรโซแนนซ์กับคาร์บอนิล เอไมด์ปฐมภูมิให้สองแถบ ส่วนเอไมด์ทุติยภูมิให้แถบเดียว

การยืด C=O (เอไมด์ I)

1630–1690 cm⁻¹เข้มแหลม

แถบเอไมด์ I ส่วนใหญ่เป็นการยืด C=O โดยมีการยืด C-N และการงอ N-H ผสมอยู่บ้าง ความถี่ต่ำสะท้อนการไม่อยู่ประจำที่ของอิเล็กตรอนคู่โดดเดี่ยวของไนโตรเจนเข้าสู่คาร์บอนิลโดยเรโซแนนซ์

การงอ N-H (เอไมด์ II)

1510–1570 cm⁻¹เข้มแหลม

แถบเอไมด์ II ส่วนใหญ่เป็นการงอ N-H ในระนาบผสมกับการยืด C-N แถบนี้ใช้ร่วมกับแถบเอไมด์ I เพื่อหาโครงสร้างทุติยภูมิของโปรตีน

แอลเคน

หมู่ฟังก์ชัน

ช่วง (cm⁻¹)

ความเข้ม

รูปร่าง

หมายเหตุ

การยืด C-H (CH₃ แบบอสมมาตร)

2950–2970

เข้ม

แหลม

การยืดแบบอสมมาตรของพันธะ C-H ทั้งสามพันธะในหมู่เมทิล แถบที่ ~2960 cm⁻¹ นี้เป็นหนึ่งในการดูดกลืนที่พบบ่อยที่สุดในสเปกตรัมของสารอินทรีย์

การยืด C-H (CH₃ แบบสมมาตร)

2860–2885

เข้ม

แหลม

การยืดแบบสมมาตรของหมู่เมทิล ซึ่งพันธะ C-H ทั้งสามพันธะยืดและหดในเฟสเดียวกัน ตำแหน่งราว 2870 cm⁻¹ ช่วยแยก CH₃ ออกจาก CH₂

การยืด C-H (CH₂ แบบอสมมาตร)

2915–2940

เข้ม

แหลม

การยืดแบบอสมมาตรของพันธะ C-H ในหมู่เมทิลีน ปรากฏราว 2925 cm⁻¹ เข้มเป็นพิเศษในไฮโดรคาร์บอนสายโซ่ยาวเพราะมีหมู่ CH₂ จำนวนมาก

การยืด C-H (CH₂ แบบสมมาตร)

2845–2870

ปานกลาง

แหลม

การยืดแบบสมมาตรของพันธะ C-H ในหมู่เมทิลีนราว 2855 cm⁻¹ ความถี่ต่ำกว่าการยืดแบบสมมาตรของ CH₃ เล็กน้อย

การงอ C-H (CH₃ การเปลี่ยนรูปแบบอสมมาตร)

1440–1465

ปานกลาง

แหลม

การงอแบบอสมมาตร (การเปลี่ยนรูป) ของหมู่เมทิลราว 1450 cm⁻¹ แถบนี้ทับซ้อนกับโหมดการสั่นแบบกรรไกรของ CH₂ และพบในโมเลกุลอินทรีย์เกือบทั้งหมดที่มี CH₃

การงอ C-H (CH₃ แบบสมมาตร แบบร่ม)

1370–1390

ปานกลาง

แหลม

การงอแบบสมมาตร (การสั่นแบบร่ม) ของ CH₃ ราว 1375 cm⁻¹ หมู่เจม-ไดเมทิล (ไอโซโพรพิล และ t-บิวทิล) ทำให้แถบนี้แยกเป็นพีกคู่ซึ่งเป็นลักษณะเฉพาะ

การงอ C-H (CH₂ แบบกรรไกร)

1440–1475

ปานกลาง

แหลม

การเปลี่ยนรูปแบบกรรไกรของหมู่เมทิลีนราว 1465 cm⁻¹ แถบนี้อาจแยกออกเนื่องจากผลของสนามผลึกเมื่ออยู่ในแอลเคนสายโซ่ยาวที่เป็นผลึก

การสั่นแบบโยก CH₂ (สายโซ่ยาว)

715–725

ปานกลาง

แหลม

การสั่นแบบโยกของสายเมทิลีนที่มีหมู่ CH₂ เรียงต่อกันตั้งแต่สี่หมู่ขึ้นไป แถบนี้ราว 720 cm⁻¹ ใช้บ่งชี้หมู่แอลคิลสายโซ่ยาว

การยืด C-H (CH₃ แบบอสมมาตร)

2950–2970 cm⁻¹เข้มแหลม

การยืดแบบอสมมาตรของพันธะ C-H ทั้งสามพันธะในหมู่เมทิล แถบที่ ~2960 cm⁻¹ นี้เป็นหนึ่งในการดูดกลืนที่พบบ่อยที่สุดในสเปกตรัมของสารอินทรีย์

การยืด C-H (CH₃ แบบสมมาตร)

2860–2885 cm⁻¹เข้มแหลม

การยืดแบบสมมาตรของหมู่เมทิล ซึ่งพันธะ C-H ทั้งสามพันธะยืดและหดในเฟสเดียวกัน ตำแหน่งราว 2870 cm⁻¹ ช่วยแยก CH₃ ออกจาก CH₂

การยืด C-H (CH₂ แบบอสมมาตร)

2915–2940 cm⁻¹เข้มแหลม

การยืดแบบอสมมาตรของพันธะ C-H ในหมู่เมทิลีน ปรากฏราว 2925 cm⁻¹ เข้มเป็นพิเศษในไฮโดรคาร์บอนสายโซ่ยาวเพราะมีหมู่ CH₂ จำนวนมาก

การยืด C-H (CH₂ แบบสมมาตร)

2845–2870 cm⁻¹ปานกลางแหลม

การยืดแบบสมมาตรของพันธะ C-H ในหมู่เมทิลีนราว 2855 cm⁻¹ ความถี่ต่ำกว่าการยืดแบบสมมาตรของ CH₃ เล็กน้อย

การงอ C-H (CH₃ การเปลี่ยนรูปแบบอสมมาตร)

1440–1465 cm⁻¹ปานกลางแหลม

การงอแบบอสมมาตร (การเปลี่ยนรูป) ของหมู่เมทิลราว 1450 cm⁻¹ แถบนี้ทับซ้อนกับโหมดการสั่นแบบกรรไกรของ CH₂ และพบในโมเลกุลอินทรีย์เกือบทั้งหมดที่มี CH₃

การงอ C-H (CH₃ แบบสมมาตร แบบร่ม)

1370–1390 cm⁻¹ปานกลางแหลม

การงอแบบสมมาตร (การสั่นแบบร่ม) ของ CH₃ ราว 1375 cm⁻¹ หมู่เจม-ไดเมทิล (ไอโซโพรพิล และ t-บิวทิล) ทำให้แถบนี้แยกเป็นพีกคู่ซึ่งเป็นลักษณะเฉพาะ

การงอ C-H (CH₂ แบบกรรไกร)

1440–1475 cm⁻¹ปานกลางแหลม

การเปลี่ยนรูปแบบกรรไกรของหมู่เมทิลีนราว 1465 cm⁻¹ แถบนี้อาจแยกออกเนื่องจากผลของสนามผลึกเมื่ออยู่ในแอลเคนสายโซ่ยาวที่เป็นผลึก

การสั่นแบบโยก CH₂ (สายโซ่ยาว)

715–725 cm⁻¹ปานกลางแหลม

การสั่นแบบโยกของสายเมทิลีนที่มีหมู่ CH₂ เรียงต่อกันตั้งแต่สี่หมู่ขึ้นไป แถบนี้ราว 720 cm⁻¹ ใช้บ่งชี้หมู่แอลคิลสายโซ่ยาว

แอลคีน

หมู่ฟังก์ชัน

ช่วง (cm⁻¹)

ความเข้ม

รูปร่าง

หมายเหตุ

การยืด =C-H (แอลคีน)

3020–3100

ปานกลาง

แหลม

การยืดของพันธะ C-H บนคาร์บอนที่ไฮบริไดซ์แบบ sp² ในแอลคีน ความถี่ที่สูงกว่า C-H บนคาร์บอน sp³ สะท้อนลักษณะ s ที่มากกว่าในพันธะ

การยืด C=C (แอลคีน)

1620–1680

แปรผัน

แหลม

การยืดของพันธะคู่ C=C แถบนี้มักอ่อนในแอลคีนที่มีหมู่แทนที่แบบสมมาตร และอาจไม่ปรากฏเลยหากพันธะมีจุดศูนย์กลางสมมาตร คอนจูเกชันทำให้ความถี่ต่ำลง

การงอ =C-H นอกระนาบ (แอลคีนแบบทรานส์)

960–975

เข้ม

แหลม

การงอ C-H นอกระนาบที่เข้มของแอลคีนที่มีหมู่แทนที่สองหมู่แบบทรานส์ราว 970 cm⁻¹ แถบนี้เป็นหนึ่งในแถบที่เชื่อถือได้มากที่สุดในการกำหนดรูปทรงเรขาคณิตแบบทรานส์ของแอลคีน

การงอ =C-H นอกระนาบ (แอลคีนแบบซิส)

650–730

ปานกลาง

แหลม

การงอ C-H นอกระนาบของแอลคีนที่มีหมู่แทนที่สองหมู่แบบซิส แถบนี้อ่อนกว่าและตำแหน่งแปรผันมากกว่าแถบของแบบทรานส์ จึงกำหนดแบบซิสด้วย IR เพียงอย่างเดียวได้ไม่แน่นอนนัก

การงอ =C-H นอกระนาบ (ไวนิล/ปลายสาย)

905–920

เข้ม

แหลม

การงอ C-H นอกระนาบที่เข้มของแอลคีนที่มีหมู่แทนที่หนึ่งหมู่ (ไวนิล) ราว 910 cm⁻¹ แถบนอกระนาบแถบที่สองราว 990 cm⁻¹ ช่วยยืนยันหมู่ไวนิลเพิ่มเติม

การงอ =C-H นอกระนาบ (ไวนิลิดีน)

880–900

เข้ม

แหลม

การงอ C-H นอกระนาบของแอลคีนแบบไวนิลิดีน (มีหมู่แทนที่สองหมู่แบบ 1,1) ราว 890 cm⁻¹ แถบเข้มเพียงแถบเดียวนี้เป็นลักษณะเฉพาะของหมู่ =CH₂ ในแอลคีนที่มีหมู่แทนที่สองหมู่บนคาร์บอนเดียวกัน

การยืด =C-H (แอลคีน)

3020–3100 cm⁻¹ปานกลางแหลม

การยืดของพันธะ C-H บนคาร์บอนที่ไฮบริไดซ์แบบ sp² ในแอลคีน ความถี่ที่สูงกว่า C-H บนคาร์บอน sp³ สะท้อนลักษณะ s ที่มากกว่าในพันธะ

การยืด C=C (แอลคีน)

1620–1680 cm⁻¹แปรผันแหลม

การยืดของพันธะคู่ C=C แถบนี้มักอ่อนในแอลคีนที่มีหมู่แทนที่แบบสมมาตร และอาจไม่ปรากฏเลยหากพันธะมีจุดศูนย์กลางสมมาตร คอนจูเกชันทำให้ความถี่ต่ำลง

การงอ =C-H นอกระนาบ (แอลคีนแบบทรานส์)

960–975 cm⁻¹เข้มแหลม

การงอ C-H นอกระนาบที่เข้มของแอลคีนที่มีหมู่แทนที่สองหมู่แบบทรานส์ราว 970 cm⁻¹ แถบนี้เป็นหนึ่งในแถบที่เชื่อถือได้มากที่สุดในการกำหนดรูปทรงเรขาคณิตแบบทรานส์ของแอลคีน

การงอ =C-H นอกระนาบ (แอลคีนแบบซิส)

650–730 cm⁻¹ปานกลางแหลม

การงอ C-H นอกระนาบของแอลคีนที่มีหมู่แทนที่สองหมู่แบบซิส แถบนี้อ่อนกว่าและตำแหน่งแปรผันมากกว่าแถบของแบบทรานส์ จึงกำหนดแบบซิสด้วย IR เพียงอย่างเดียวได้ไม่แน่นอนนัก

การงอ =C-H นอกระนาบ (ไวนิล/ปลายสาย)

905–920 cm⁻¹เข้มแหลม

การงอ C-H นอกระนาบที่เข้มของแอลคีนที่มีหมู่แทนที่หนึ่งหมู่ (ไวนิล) ราว 910 cm⁻¹ แถบนอกระนาบแถบที่สองราว 990 cm⁻¹ ช่วยยืนยันหมู่ไวนิลเพิ่มเติม

การงอ =C-H นอกระนาบ (ไวนิลิดีน)

880–900 cm⁻¹เข้มแหลม

การงอ C-H นอกระนาบของแอลคีนแบบไวนิลิดีน (มีหมู่แทนที่สองหมู่แบบ 1,1) ราว 890 cm⁻¹ แถบเข้มเพียงแถบเดียวนี้เป็นลักษณะเฉพาะของหมู่ =CH₂ ในแอลคีนที่มีหมู่แทนที่สองหมู่บนคาร์บอนเดียวกัน

สารประกอบแอโรแมติก

หมู่ฟังก์ชัน

ช่วง (cm⁻¹)

ความเข้ม

รูปร่าง

หมายเหตุ

การยืด C-H (แอโรแมติก)

3000–3100

ปานกลาง

แหลม

การยืดของพันธะ C-H แอโรแมติกบนคาร์บอน sp² ปรากฏสูงกว่า 3000 cm⁻¹ เล็กน้อย ช่วยแยก C-H แอโรแมติกออกจาก C-H อะลิฟาติก (ต่ำกว่า 3000 cm⁻¹)

การยืด C=C (แอโรแมติก ~1600 cm⁻¹)

1585–1615

แปรผัน

แหลม

หนึ่งในการสั่นแบบยืด C=C ของวงแอโรแมติกที่เป็นลักษณะเฉพาะ อยู่ราว 1600 cm⁻¹ ความเข้มขึ้นกับความสมมาตรและหมู่แทนที่ของวง หมู่แทนที่ที่มีขั้วมากกว่าทำให้ความเข้มเพิ่มขึ้น

การยืด C=C (แอโรแมติก ~1475 cm⁻¹)

1450–1510

แปรผัน

แหลม

การสั่นแบบยืด C=C หลักลำดับที่สองของวงแอโรแมติก อยู่ราว 1475–1500 cm⁻¹ แถบนี้และแถบที่ ~1600 cm⁻¹ ร่วมกันยืนยันระบบวงแอโรแมติก

การงอ C-H นอกระนาบ (แอโรแมติกที่แทนที่หนึ่งหมู่)

730–770

เข้ม

แหลม

การงอ C-H นอกระนาบของไฮโดรเจนแอโรแมติกห้าอะตอมที่อยู่ติดกันในเบนซีนที่มีหมู่แทนที่หนึ่งหมู่ แถบนี้เมื่อพบร่วมกับการงอของวงนอกระนาบราว 690 cm⁻¹ จะยืนยันรูปแบบการแทนที่หนึ่งหมู่

การงอของวงนอกระนาบ (แอโรแมติกที่แทนที่หนึ่งหมู่)

690–710

เข้ม

แหลม

การงอของวงนอกระนาบของเบนซีนที่มีหมู่แทนที่หนึ่งหมู่ราว 690 cm⁻¹ แถบนี้เมื่อพบคู่กับการงอ C-H นอกระนาบราว 750 cm⁻¹ เป็นหนึ่งในรูปแบบการแทนที่บนวงแอโรแมติกที่เชื่อถือได้มากที่สุด

การงอ C-H นอกระนาบ (แทนที่แบบ 1,2/ออร์โท)

735–770

เข้ม

แหลม

การงอ C-H นอกระนาบของไฮโดรเจนแอโรแมติกสี่อะตอมที่อยู่ติดกันในเบนซีนที่มีหมู่แทนที่สองหมู่แบบออร์โท การไม่มีแถบการงอของวงที่เข้มราว 690 cm⁻¹ ใช้แยกการแทนที่แบบออร์โทออกจากการแทนที่หนึ่งหมู่

การงอ C-H นอกระนาบ (แทนที่แบบ 1,3/เมตา)

770–810

เข้ม

แหลม

การงอ C-H นอกระนาบของไฮโดรเจนสามอะตอมที่อยู่ติดกันในเบนซีนที่มีหมู่แทนที่สองหมู่แบบเมตาราว 780 cm⁻¹ การแทนที่แบบเมตายังให้แถบการงอของวงนอกระนาบราว 690 cm⁻¹ ด้วย

การงอของวงนอกระนาบ (แทนที่แบบ 1,3/เมตา)

680–720

เข้ม

แหลม

การงอของวงนอกระนาบของเบนซีนที่มีหมู่แทนที่สองหมู่แบบเมตา แถบนี้ราว 690 cm⁻¹ ทับซ้อนกับการงอของวงในเบนซีนที่มีหมู่แทนที่หนึ่งหมู่ จึงต้องใช้รูปแบบการงอ C-H นอกระนาบในการแยกความแตกต่าง

การงอ C-H นอกระนาบ (แทนที่แบบ 1,4/พารา)

800–860

เข้ม

แหลม

การงอ C-H นอกระนาบของไฮโดรเจนสองอะตอมที่อยู่ติดกันในเบนซีนที่มีหมู่แทนที่สองหมู่แบบพาราราว 830 cm⁻¹ แถบเข้มเพียงแถบเดียวนี้บ่งชี้การแทนที่แบบพาราได้ชัดเจนมาก

การงอ C-H ในระนาบ (แอโรแมติก)

1000–1100

ปานกลาง

แหลม

การงอในระนาบของพันธะ C-H แอโรแมติก แถบหลายแถบในบริเวณนี้สะท้อนโหมดการสั่นต่าง ๆ ของไฮโดรเจนบนวง

การสั่นแบบหายใจของวง (แอโรแมติก)

990–1010

แปรผัน

แหลม

การขยายและหดตัวของวงแบบสมมาตร (โหมดการสั่นแบบหายใจ) ของวงแอโรแมติกราว 1000 cm⁻¹ การสั่นนี้เกี่ยวข้องกับอะตอมทุกอะตอมในวงที่เคลื่อนที่ในแนวรัศมีพร้อมกันในเฟสเดียวกัน

การยืด C-H (แอโรแมติก)

3000–3100 cm⁻¹ปานกลางแหลม

การยืดของพันธะ C-H แอโรแมติกบนคาร์บอน sp² ปรากฏสูงกว่า 3000 cm⁻¹ เล็กน้อย ช่วยแยก C-H แอโรแมติกออกจาก C-H อะลิฟาติก (ต่ำกว่า 3000 cm⁻¹)

การยืด C=C (แอโรแมติก ~1600 cm⁻¹)

1585–1615 cm⁻¹แปรผันแหลม

หนึ่งในการสั่นแบบยืด C=C ของวงแอโรแมติกที่เป็นลักษณะเฉพาะ อยู่ราว 1600 cm⁻¹ ความเข้มขึ้นกับความสมมาตรและหมู่แทนที่ของวง หมู่แทนที่ที่มีขั้วมากกว่าทำให้ความเข้มเพิ่มขึ้น

การยืด C=C (แอโรแมติก ~1475 cm⁻¹)

1450–1510 cm⁻¹แปรผันแหลม

การสั่นแบบยืด C=C หลักลำดับที่สองของวงแอโรแมติก อยู่ราว 1475–1500 cm⁻¹ แถบนี้และแถบที่ ~1600 cm⁻¹ ร่วมกันยืนยันระบบวงแอโรแมติก

การงอ C-H นอกระนาบ (แอโรแมติกที่แทนที่หนึ่งหมู่)

730–770 cm⁻¹เข้มแหลม

การงอ C-H นอกระนาบของไฮโดรเจนแอโรแมติกห้าอะตอมที่อยู่ติดกันในเบนซีนที่มีหมู่แทนที่หนึ่งหมู่ แถบนี้เมื่อพบร่วมกับการงอของวงนอกระนาบราว 690 cm⁻¹ จะยืนยันรูปแบบการแทนที่หนึ่งหมู่

การงอของวงนอกระนาบ (แอโรแมติกที่แทนที่หนึ่งหมู่)

690–710 cm⁻¹เข้มแหลม

การงอของวงนอกระนาบของเบนซีนที่มีหมู่แทนที่หนึ่งหมู่ราว 690 cm⁻¹ แถบนี้เมื่อพบคู่กับการงอ C-H นอกระนาบราว 750 cm⁻¹ เป็นหนึ่งในรูปแบบการแทนที่บนวงแอโรแมติกที่เชื่อถือได้มากที่สุด

การงอ C-H นอกระนาบ (แทนที่แบบ 1,2/ออร์โท)

735–770 cm⁻¹เข้มแหลม

การงอ C-H นอกระนาบของไฮโดรเจนแอโรแมติกสี่อะตอมที่อยู่ติดกันในเบนซีนที่มีหมู่แทนที่สองหมู่แบบออร์โท การไม่มีแถบการงอของวงที่เข้มราว 690 cm⁻¹ ใช้แยกการแทนที่แบบออร์โทออกจากการแทนที่หนึ่งหมู่

การงอ C-H นอกระนาบ (แทนที่แบบ 1,3/เมตา)

770–810 cm⁻¹เข้มแหลม

การงอ C-H นอกระนาบของไฮโดรเจนสามอะตอมที่อยู่ติดกันในเบนซีนที่มีหมู่แทนที่สองหมู่แบบเมตาราว 780 cm⁻¹ การแทนที่แบบเมตายังให้แถบการงอของวงนอกระนาบราว 690 cm⁻¹ ด้วย

การงอของวงนอกระนาบ (แทนที่แบบ 1,3/เมตา)

680–720 cm⁻¹เข้มแหลม

การงอของวงนอกระนาบของเบนซีนที่มีหมู่แทนที่สองหมู่แบบเมตา แถบนี้ราว 690 cm⁻¹ ทับซ้อนกับการงอของวงในเบนซีนที่มีหมู่แทนที่หนึ่งหมู่ จึงต้องใช้รูปแบบการงอ C-H นอกระนาบในการแยกความแตกต่าง

การงอ C-H นอกระนาบ (แทนที่แบบ 1,4/พารา)

800–860 cm⁻¹เข้มแหลม

การงอ C-H นอกระนาบของไฮโดรเจนสองอะตอมที่อยู่ติดกันในเบนซีนที่มีหมู่แทนที่สองหมู่แบบพาราราว 830 cm⁻¹ แถบเข้มเพียงแถบเดียวนี้บ่งชี้การแทนที่แบบพาราได้ชัดเจนมาก

การงอ C-H ในระนาบ (แอโรแมติก)

1000–1100 cm⁻¹ปานกลางแหลม

การงอในระนาบของพันธะ C-H แอโรแมติก แถบหลายแถบในบริเวณนี้สะท้อนโหมดการสั่นต่าง ๆ ของไฮโดรเจนบนวง

การสั่นแบบหายใจของวง (แอโรแมติก)

990–1010 cm⁻¹แปรผันแหลม

การขยายและหดตัวของวงแบบสมมาตร (โหมดการสั่นแบบหายใจ) ของวงแอโรแมติกราว 1000 cm⁻¹ การสั่นนี้เกี่ยวข้องกับอะตอมทุกอะตอมในวงที่เคลื่อนที่ในแนวรัศมีพร้อมกันในเฟสเดียวกัน

แอลไคน์

หมู่ฟังก์ชัน

ช่วง (cm⁻¹)

ความเข้ม

รูปร่าง

หมายเหตุ

การยืด ≡C-H (แอลไคน์ปลายสาย)

3260–3330

เข้ม

แหลม

การยืดของพันธะ C-H บนคาร์บอนที่ไฮบริไดซ์แบบ sp ในแอลไคน์ปลายสาย ความถี่สูงสะท้อนลักษณะ s 50% ของพันธะ และแถบนี้มีลักษณะเฉพาะคือแหลมและเข้ม

การยืด C≡C (แอลไคน์ปลายสาย)

2100–2140

อ่อน

แหลม

การยืดของพันธะสามระหว่างคาร์บอนในแอลไคน์ปลายสาย แถบนี้ค่อนข้างอ่อน เพราะการเปลี่ยนแปลงโมเมนต์ขั้วคู่ระหว่างการสั่นมีน้อย

การยืด C≡C (แอลไคน์ภายในสาย)

2190–2260

อ่อน

แหลม

การยืดของพันธะสามระหว่างคาร์บอนในแอลไคน์ภายในสาย แอลไคน์ภายในสายที่มีหมู่แทนที่แบบสมมาตรอาจไม่มีการดูดกลืนเลย เพราะการเปลี่ยนแปลงโมเมนต์ขั้วคู่เป็นศูนย์

การยืด ≡C-H (แอลไคน์ปลายสาย)

3260–3330 cm⁻¹เข้มแหลม

การยืดของพันธะ C-H บนคาร์บอนที่ไฮบริไดซ์แบบ sp ในแอลไคน์ปลายสาย ความถี่สูงสะท้อนลักษณะ s 50% ของพันธะ และแถบนี้มีลักษณะเฉพาะคือแหลมและเข้ม

การยืด C≡C (แอลไคน์ปลายสาย)

2100–2140 cm⁻¹อ่อนแหลม

การยืดของพันธะสามระหว่างคาร์บอนในแอลไคน์ปลายสาย แถบนี้ค่อนข้างอ่อน เพราะการเปลี่ยนแปลงโมเมนต์ขั้วคู่ระหว่างการสั่นมีน้อย

การยืด C≡C (แอลไคน์ภายในสาย)

2190–2260 cm⁻¹อ่อนแหลม

การยืดของพันธะสามระหว่างคาร์บอนในแอลไคน์ภายในสาย แอลไคน์ภายในสายที่มีหมู่แทนที่แบบสมมาตรอาจไม่มีการดูดกลืนเลย เพราะการเปลี่ยนแปลงโมเมนต์ขั้วคู่เป็นศูนย์

แอลดีไฮด์

หมู่ฟังก์ชัน

ช่วง (cm⁻¹)

ความเข้ม

รูปร่าง

หมายเหตุ

การยืด C-H (แอลดีไฮด์ พีกคู่แฟร์มี ด้านต่ำ)

2700–2760

ปานกลาง

พีกคู่

พีกย่อยด้านต่ำของพีกคู่จากเรโซแนนซ์แฟร์มีของ C-H ในแอลดีไฮด์ แถบที่โดดเด่นราว 2720 cm⁻¹ นี้บ่งชี้แอลดีไฮด์ได้ชัดเจนมาก เพราะมีหมู่อื่นน้อยที่ดูดกลืนในบริเวณนี้

การยืด C-H (แอลดีไฮด์ พีกคู่แฟร์มี ด้านสูง)

2820–2860

ปานกลาง

พีกคู่

พีกย่อยด้านสูงของพีกคู่จากเรโซแนนซ์แฟร์มีของ C-H ในแอลดีไฮด์ เกิดจากเรโซแนนซ์แฟร์มีระหว่างการสั่นพื้นฐานของการยืด C-H กับโอเวอร์โทนแรกของการงอ C-H

การยืด C=O (แอลดีไฮด์)

1720–1740

เข้ม

แหลม

การยืดของคาร์บอนิลในแอลดีไฮด์ ความถี่สูงกว่าคีโตนเล็กน้อย เนื่องจากการให้อิเล็กตรอนโดยการเหนี่ยวนำน้อยกว่า ยืนยันได้โดยหาพีกคู่แฟร์มีที่เป็นลักษณะเฉพาะราว 2820 และ 2720 cm⁻¹

การยืด C-H (แอลดีไฮด์ พีกคู่แฟร์มี ด้านต่ำ)

2700–2760 cm⁻¹ปานกลางพีกคู่

พีกย่อยด้านต่ำของพีกคู่จากเรโซแนนซ์แฟร์มีของ C-H ในแอลดีไฮด์ แถบที่โดดเด่นราว 2720 cm⁻¹ นี้บ่งชี้แอลดีไฮด์ได้ชัดเจนมาก เพราะมีหมู่อื่นน้อยที่ดูดกลืนในบริเวณนี้

การยืด C-H (แอลดีไฮด์ พีกคู่แฟร์มี ด้านสูง)

2820–2860 cm⁻¹ปานกลางพีกคู่

พีกย่อยด้านสูงของพีกคู่จากเรโซแนนซ์แฟร์มีของ C-H ในแอลดีไฮด์ เกิดจากเรโซแนนซ์แฟร์มีระหว่างการสั่นพื้นฐานของการยืด C-H กับโอเวอร์โทนแรกของการงอ C-H

การยืด C=O (แอลดีไฮด์)

1720–1740 cm⁻¹เข้มแหลม

การยืดของคาร์บอนิลในแอลดีไฮด์ ความถี่สูงกว่าคีโตนเล็กน้อย เนื่องจากการให้อิเล็กตรอนโดยการเหนี่ยวนำน้อยกว่า ยืนยันได้โดยหาพีกคู่แฟร์มีที่เป็นลักษณะเฉพาะราว 2820 และ 2720 cm⁻¹

ไนไตรล์

หมู่ฟังก์ชัน

ช่วง (cm⁻¹)

ความเข้ม

รูปร่าง

หมายเหตุ

การยืด C≡N (ไนไตรล์)

2210–2260

เข้ม

แหลม

การดูดกลืนแบบเข้มจากการยืดของพันธะสาม C≡N คอนจูเกชันทำให้ความถี่ต่ำลง ส่วนหมู่แทนที่ที่ดึงอิเล็กตรอนทำให้ความถี่สูงขึ้น แถบนี้เข้มกว่า C≡C มากเพราะการเปลี่ยนแปลงโมเมนต์ขั้วคู่มีค่ามาก

การยืด C≡N (ไนไตรล์)

2210–2260 cm⁻¹เข้มแหลม

การดูดกลืนแบบเข้มจากการยืดของพันธะสาม C≡N คอนจูเกชันทำให้ความถี่ต่ำลง ส่วนหมู่แทนที่ที่ดึงอิเล็กตรอนทำให้ความถี่สูงขึ้น แถบนี้เข้มกว่า C≡C มากเพราะการเปลี่ยนแปลงโมเมนต์ขั้วคู่มีค่ามาก

เอไซด์

หมู่ฟังก์ชัน

ช่วง (cm⁻¹)

ความเข้ม

รูปร่าง

หมายเหตุ

การยืด N₃ แบบอสมมาตร (เอไซด์)

2090–2160

เข้ม

แหลม

การยืดแบบอสมมาตรที่เข้มของหมู่เอไซด์ (-N₃) แถบที่เข้มนี้อยู่ในบริเวณสเปกตรัมที่มีแถบอื่นน้อย จึงบ่งชี้เอไซด์อินทรีย์ได้ชัดเจนมาก

การยืด N₃ แบบอสมมาตร (เอไซด์)

2090–2160 cm⁻¹เข้มแหลม

การยืดแบบอสมมาตรที่เข้มของหมู่เอไซด์ (-N₃) แถบที่เข้มนี้อยู่ในบริเวณสเปกตรัมที่มีแถบอื่นน้อย จึงบ่งชี้เอไซด์อินทรีย์ได้ชัดเจนมาก

ไอโซไซยาเนต

หมู่ฟังก์ชัน

ช่วง (cm⁻¹)

ความเข้ม

รูปร่าง

หมายเหตุ

การยืด N=C=O (ไอโซไซยาเนต)

2250–2275

เข้ม

แหลม

การยืดแบบอสมมาตรที่เข้มของระบบ N=C=O แบบคิวมูเลต แถบที่เข้มมากและแหลมในบริเวณสเปกตรัมที่ค่อนข้างมีแถบอื่นน้อย ทำให้ระบุไอโซไซยาเนตได้ง่าย

การยืด N=C=O (ไอโซไซยาเนต)

2250–2275 cm⁻¹เข้มแหลม

การยืดแบบอสมมาตรที่เข้มของระบบ N=C=O แบบคิวมูเลต แถบที่เข้มมากและแหลมในบริเวณสเปกตรัมที่ค่อนข้างมีแถบอื่นน้อย ทำให้ระบุไอโซไซยาเนตได้ง่าย

ไอโซไทโอไซยาเนต

หมู่ฟังก์ชัน

ช่วง (cm⁻¹)

ความเข้ม

รูปร่าง

หมายเหตุ

การยืด N=C=S (ไอโซไทโอไซยาเนต)

2050–2110

เข้ม

แหลม

การยืดแบบอสมมาตรที่เข้มของระบบ N=C=S แบบคิวมูเลต ปรากฏที่ความถี่ต่ำกว่าไอโซไซยาเนต เนื่องจากอะตอมกำมะถันที่หนักกว่า

การยืด N=C=S (ไอโซไทโอไซยาเนต)

2050–2110 cm⁻¹เข้มแหลม

การยืดแบบอสมมาตรที่เข้มของระบบ N=C=S แบบคิวมูเลต ปรากฏที่ความถี่ต่ำกว่าไอโซไซยาเนต เนื่องจากอะตอมกำมะถันที่หนักกว่า

คีโตน

หมู่ฟังก์ชัน

ช่วง (cm⁻¹)

ความเข้ม

รูปร่าง

หมายเหตุ

การยืด C=O (คีโตน)

1705–1725

เข้ม

แหลม

การยืดของคาร์บอนิลที่เข้มในคีโตนอะลิฟาติกอย่างง่ายราว 1715 cm⁻¹ การยืด C=O โดยทั่วไปเป็นแถบที่เข้มที่สุดในสเปกตรัม และไวต่อผลทางอิเล็กทรอนิกส์และโครงสร้างมาก

การยืด C=O (คีโตนคอนจูเกต)

1665–1700

เข้ม

แหลม

การยืดของคาร์บอนิลที่ความถี่ต่ำลงจากคอนจูเกชันกับพันธะคู่ C=C หรือวงแอโรแมติก การไม่อยู่ประจำที่ของอิเล็กตรอนที่ขยายออกไปทำให้อันดับพันธะของ C=O ลดลง และความถี่การยืดจึงลดลงด้วย

การยืด C=O (คีโตน)

1705–1725 cm⁻¹เข้มแหลม

การยืดของคาร์บอนิลที่เข้มในคีโตนอะลิฟาติกอย่างง่ายราว 1715 cm⁻¹ การยืด C=O โดยทั่วไปเป็นแถบที่เข้มที่สุดในสเปกตรัม และไวต่อผลทางอิเล็กทรอนิกส์และโครงสร้างมาก

การยืด C=O (คีโตนคอนจูเกต)

1665–1700 cm⁻¹เข้มแหลม

การยืดของคาร์บอนิลที่ความถี่ต่ำลงจากคอนจูเกชันกับพันธะคู่ C=C หรือวงแอโรแมติก การไม่อยู่ประจำที่ของอิเล็กตรอนที่ขยายออกไปทำให้อันดับพันธะของ C=O ลดลง และความถี่การยืดจึงลดลงด้วย

เอสเทอร์

หมู่ฟังก์ชัน

ช่วง (cm⁻¹)

ความเข้ม

รูปร่าง

หมายเหตุ

การยืด C=O (เอสเทอร์)

1735–1750

เข้ม

แหลม

การยืดของคาร์บอนิลในเอสเทอร์อย่างง่าย ปรากฏสูงกว่าคีโตน เนื่องจากออกซิเจนของเอสเทอร์ซึ่งมีค่าอิเล็กโทรเนกาติวิตีสูงดึงความหนาแน่นอิเล็กตรอนออกโดยการเหนี่ยวนำ ผลนี้มีมากกว่าการให้อิเล็กตรอนโดยเรโซแนนซ์ของออกซิเจนเอง และทำให้พันธะ C=O แข็งแรงขึ้น

การยืด C=O (เอสเทอร์ α,β-ไม่อิ่มตัว)

1715–1735

เข้ม

แหลม

การยืดของคาร์บอนิลในเอสเทอร์ที่คอนจูเกตกับพันธะคู่ คอนจูเกชันทำให้ความถี่ต่ำลงเมื่อเทียบกับเอสเทอร์อิ่มตัว โดยทำให้ความหนาแน่นอิเล็กตรอนจากคาร์บอนิลไม่อยู่ประจำที่

การยืด C-O (เอสเทอร์ C-O-C)

1150–1300

เข้ม

แหลม

การยืด C-O ของพันธะเชื่อมเอสเทอร์ แถบที่เข้มนี้เมื่อพบร่วมกับการยืด C=O ราว 1740 cm⁻¹ จะเป็นรูปแบบบ่งชี้สองแถบสำหรับเอสเทอร์

การยืด C=O (เอสเทอร์)

1735–1750 cm⁻¹เข้มแหลม

การยืดของคาร์บอนิลในเอสเทอร์อย่างง่าย ปรากฏสูงกว่าคีโตน เนื่องจากออกซิเจนของเอสเทอร์ซึ่งมีค่าอิเล็กโทรเนกาติวิตีสูงดึงความหนาแน่นอิเล็กตรอนออกโดยการเหนี่ยวนำ ผลนี้มีมากกว่าการให้อิเล็กตรอนโดยเรโซแนนซ์ของออกซิเจนเอง และทำให้พันธะ C=O แข็งแรงขึ้น

การยืด C=O (เอสเทอร์ α,β-ไม่อิ่มตัว)

1715–1735 cm⁻¹เข้มแหลม

การยืดของคาร์บอนิลในเอสเทอร์ที่คอนจูเกตกับพันธะคู่ คอนจูเกชันทำให้ความถี่ต่ำลงเมื่อเทียบกับเอสเทอร์อิ่มตัว โดยทำให้ความหนาแน่นอิเล็กตรอนจากคาร์บอนิลไม่อยู่ประจำที่

การยืด C-O (เอสเทอร์ C-O-C)

1150–1300 cm⁻¹เข้มแหลม

การยืด C-O ของพันธะเชื่อมเอสเทอร์ แถบที่เข้มนี้เมื่อพบร่วมกับการยืด C=O ราว 1740 cm⁻¹ จะเป็นรูปแบบบ่งชี้สองแถบสำหรับเอสเทอร์

แอนไฮไดรด์

หมู่ฟังก์ชัน

ช่วง (cm⁻¹)

ความเข้ม

รูปร่าง

หมายเหตุ

การยืด C=O (แอนไฮไดรด์ แบบสมมาตร)

1800–1850

เข้ม

แหลม

การยืด C=O แบบสมมาตรของแอนไฮไดรด์ซึ่งอยู่ด้านความถี่สูง รูปแบบสองแถบของคาร์บอนิลที่ห่างกันประมาณ 60 cm⁻¹ ซึ่งเป็นลักษณะเฉพาะ ใช้บ่งชี้แอนไฮไดรด์

การยืด C=O (แอนไฮไดรด์ แบบอสมมาตร)

1720–1775

เข้ม

แหลม

การยืด C=O แบบอสมมาตรของแอนไฮไดรด์ซึ่งอยู่ด้านความถี่ต่ำ แอนไฮไดรด์แบบไม่เป็นวงให้แถบด้านความถี่สูงที่เข้มกว่า ส่วนแอนไฮไดรด์แบบวงให้แถบด้านความถี่ต่ำที่เข้มกว่า

การยืด C=O (แอนไฮไดรด์ แบบสมมาตร)

1800–1850 cm⁻¹เข้มแหลม

การยืด C=O แบบสมมาตรของแอนไฮไดรด์ซึ่งอยู่ด้านความถี่สูง รูปแบบสองแถบของคาร์บอนิลที่ห่างกันประมาณ 60 cm⁻¹ ซึ่งเป็นลักษณะเฉพาะ ใช้บ่งชี้แอนไฮไดรด์

การยืด C=O (แอนไฮไดรด์ แบบอสมมาตร)

1720–1775 cm⁻¹เข้มแหลม

การยืด C=O แบบอสมมาตรของแอนไฮไดรด์ซึ่งอยู่ด้านความถี่ต่ำ แอนไฮไดรด์แบบไม่เป็นวงให้แถบด้านความถี่สูงที่เข้มกว่า ส่วนแอนไฮไดรด์แบบวงให้แถบด้านความถี่ต่ำที่เข้มกว่า

แอซิลเฮไลด์

หมู่ฟังก์ชัน

ช่วง (cm⁻¹)

ความเข้ม

รูปร่าง

หมายเหตุ

การยืด C=O (แอซิลเฮไลด์)

1770–1815

เข้ม

แหลม

การยืดของคาร์บอนิลในแอซิลเฮไลด์ ซึ่งอยู่ที่ความถี่สูงเนื่องจากผลการเหนี่ยวนำที่ดึงอิเล็กตรอนอย่างแรงของแฮโลเจน ทำให้ค่าคงตัวของแรงของ C=O เพิ่มขึ้น

การยืด C=O (แอซิลเฮไลด์)

1770–1815 cm⁻¹เข้มแหลม

การยืดของคาร์บอนิลในแอซิลเฮไลด์ ซึ่งอยู่ที่ความถี่สูงเนื่องจากผลการเหนี่ยวนำที่ดึงอิเล็กตรอนอย่างแรงของแฮโลเจน ทำให้ค่าคงตัวของแรงของ C=O เพิ่มขึ้น

แลกโทน

หมู่ฟังก์ชัน

ช่วง (cm⁻¹)

ความเข้ม

รูปร่าง

หมายเหตุ

การยืด C=O (แลกโทน)

1735–1770

เข้ม

แหลม

การยืดของคาร์บอนิลในเอสเทอร์แบบวง (แลกโทน) ความเครียดของวงในแลกโทนที่มีวงเล็กกว่าทำให้แถบเลื่อนไปทางความถี่สูง แลกโทนวงห้าอะตอมดูดกลืนราว 1770 cm⁻¹ และแลกโทนวงหกอะตอมราว 1740 cm⁻¹

การยืด C=O (แลกโทน)

1735–1770 cm⁻¹เข้มแหลม

การยืดของคาร์บอนิลในเอสเทอร์แบบวง (แลกโทน) ความเครียดของวงในแลกโทนที่มีวงเล็กกว่าทำให้แถบเลื่อนไปทางความถี่สูง แลกโทนวงห้าอะตอมดูดกลืนราว 1770 cm⁻¹ และแลกโทนวงหกอะตอมราว 1740 cm⁻¹

คาร์บอเนต

หมู่ฟังก์ชัน

ช่วง (cm⁻¹)

ความเข้ม

รูปร่าง

หมายเหตุ

การยืด C=O (คาร์บอเนต)

1720–1780

เข้ม

แหลม

การยืดของคาร์บอนิลในคาร์บอเนตอินทรีย์ ความถี่ขึ้นกับว่าคาร์บอเนตเป็นแบบวงหรือแบบไม่เป็นวง คาร์บอเนตแบบวงดูดกลืนที่ความถี่สูงกว่าเนื่องจากความเครียดของวง

การยืด C=O (คาร์บอเนต)

1720–1780 cm⁻¹เข้มแหลม

การยืดของคาร์บอนิลในคาร์บอเนตอินทรีย์ ความถี่ขึ้นกับว่าคาร์บอเนตเป็นแบบวงหรือแบบไม่เป็นวง คาร์บอเนตแบบวงดูดกลืนที่ความถี่สูงกว่าเนื่องจากความเครียดของวง

ยูเรีย

หมู่ฟังก์ชัน

ช่วง (cm⁻¹)

ความเข้ม

รูปร่าง

หมายเหตุ

การยืด C=O (ยูเรีย)

1640–1690

เข้ม

แหลม

การยืดของคาร์บอนิลในอนุพันธ์ยูเรีย ซึ่งความถี่ต่ำลงอย่างมากจากการให้อิเล็กตรอนโดยเรโซแนนซ์ของอะตอมไนโตรเจนสองอะตอมที่ขนาบอยู่ แถบนี้ทับซ้อนกับบริเวณเอไมด์ I

การยืด C=O (ยูเรีย)

1640–1690 cm⁻¹เข้มแหลม

การยืดของคาร์บอนิลในอนุพันธ์ยูเรีย ซึ่งความถี่ต่ำลงอย่างมากจากการให้อิเล็กตรอนโดยเรโซแนนซ์ของอะตอมไนโตรเจนสองอะตอมที่ขนาบอยู่ แถบนี้ทับซ้อนกับบริเวณเอไมด์ I

สารประกอบไนโตร

หมู่ฟังก์ชัน

ช่วง (cm⁻¹)

ความเข้ม

รูปร่าง

หมายเหตุ

การยืด NO₂ แบบอสมมาตร

1500–1570

เข้ม

แหลม

การยืดแบบอสมมาตรที่เข้มของหมู่ไนโตร แถบนี้เมื่อพบคู่กับการยืดแบบสมมาตรราว 1340 cm⁻¹ จะเป็นคู่แถบบ่งชี้สารประกอบไนโตร

การยืด NO₂ แบบสมมาตร

1310–1370

เข้ม

แหลม

การยืดแบบสมมาตรของหมู่ไนโตรราว 1340 cm⁻¹ ควรมองหาการยืดแบบอสมมาตรที่คู่กันราว 1530 cm⁻¹ เสมอเพื่อยืนยันหมู่ไนโตร

การยืด NO₂ แบบอสมมาตร

1500–1570 cm⁻¹เข้มแหลม

การยืดแบบอสมมาตรที่เข้มของหมู่ไนโตร แถบนี้เมื่อพบคู่กับการยืดแบบสมมาตรราว 1340 cm⁻¹ จะเป็นคู่แถบบ่งชี้สารประกอบไนโตร

การยืด NO₂ แบบสมมาตร

1310–1370 cm⁻¹เข้มแหลม

การยืดแบบสมมาตรของหมู่ไนโตรราว 1340 cm⁻¹ ควรมองหาการยืดแบบอสมมาตรที่คู่กันราว 1530 cm⁻¹ เสมอเพื่อยืนยันหมู่ไนโตร

อิมีน

หมู่ฟังก์ชัน

ช่วง (cm⁻¹)

ความเข้ม

รูปร่าง

หมายเหตุ

การยืด C=N (อิมีน/ออกซีม)

1620–1690

แปรผัน

แหลม

การยืดของพันธะคู่ C=N ในอิมีนและออกซีม ความถี่ทับซ้อนกับการยืด C=C และแถบเอไมด์ I แต่แยกได้จากบริบทและความสัมพันธ์กับแถบ N-H หรือ O-H

การยืด C=N (อิมีน/ออกซีม)

1620–1690 cm⁻¹แปรผันแหลม

การยืดของพันธะคู่ C=N ในอิมีนและออกซีม ความถี่ทับซ้อนกับการยืด C=C และแถบเอไมด์ I แต่แยกได้จากบริบทและความสัมพันธ์กับแถบ N-H หรือ O-H

แอลกอฮอล์

หมู่ฟังก์ชัน

ช่วง (cm⁻¹)

ความเข้ม

รูปร่าง

หมายเหตุ

การยืด C-O (แอลกอฮอล์ 1°)

1000–1075

เข้ม

แหลม

การสั่นแบบยืด C-O ของแอลกอฮอล์ปฐมภูมิ ตำแหน่งราว 1050 cm⁻¹ ช่วยแยกแอลกอฮอล์ปฐมภูมิออกจากแอลกอฮอล์ทุติยภูมิและตติยภูมิ ซึ่งดูดกลืนที่ความถี่สูงขึ้นตามลำดับ

การยืด C-O (แอลกอฮอล์ 2°)

1075–1150

เข้ม

แหลม

การสั่นแบบยืด C-O ของแอลกอฮอล์ทุติยภูมิราว 1100 cm⁻¹ การเลื่อนจากตำแหน่งของแอลกอฮอล์ปฐมภูมิสะท้อนการแตกกิ่งที่เพิ่มขึ้นที่คาร์บอนซึ่งมีหมู่ไฮดรอกซิลเกาะอยู่ แอลกอฮอล์แบบวง เช่น ไซโคลเฮกซานอล (ราว 1065 cm⁻¹) และเมนทอล (ราว 1045 cm⁻¹) ดูดกลืนในช่วงของแอลกอฮอล์ปฐมภูมิ เนื่องจากการที่คาร์บอนซึ่งมีหมู่ไฮดรอกซิลเกาะอยู่เป็นส่วนหนึ่งของวง หรือการมีพันธะคู่อยู่ติดกับคาร์บอนนี้ ต่างก็ทำให้แถบต่ำลงราวหนึ่งประเภท

การยืด C-O (แอลกอฮอล์ 3°)

1100–1210

เข้ม

แหลม

การสั่นแบบยืด C-O ของแอลกอฮอล์ตติยภูมิ อยู่ที่ 1100–1210 cm⁻¹ (t-บิวทานอล ราว 1200 cm⁻¹) เป็นช่วงที่สูงที่สุดในแอลกอฮอล์สามประเภท แต่ช่วงนี้ทับซ้อนกับแอลกอฮอล์ทุติยภูมิระหว่าง 1100 ถึง 1150 cm⁻¹ ดังนั้นแถบในช่วงนั้นเพียงแถบเดียวจึงแยกแอลกอฮอล์สองประเภทนี้ออกจากกันไม่ได้

การงอ O-H ในระนาบ (แอลกอฮอล์)

1300–1420

ปานกลาง

กว้าง

การงอในระนาบ (การเปลี่ยนรูป) ของพันธะ O-H ในแอลกอฮอล์ แถบนี้กว้าง และกว้างกว่าพีกที่อยู่รอบข้าง แถบนี้คู่ควบกับการสั่นแบบงอ C-H เป็นหลัก และทับซ้อนกับการงอ CH₃ แบบสมมาตรราว 1375 cm⁻¹

การเปลี่ยนรูปโครงร่าง C-C-O (แอลกอฮอล์)

800–900

ปานกลาง

แหลม

การเปลี่ยนรูปของโครงร่าง C-C-O ในแอลกอฮอล์ โหมดการสั่นนี้เกี่ยวข้องกับการงอแบบคู่ควบของโครงร่าง C-C-O และพบบ่อยในแอลกอฮอล์ปฐมภูมิและทุติยภูมิ

การยืด C-O (แอลกอฮอล์ 1°)

1000–1075 cm⁻¹เข้มแหลม

การสั่นแบบยืด C-O ของแอลกอฮอล์ปฐมภูมิ ตำแหน่งราว 1050 cm⁻¹ ช่วยแยกแอลกอฮอล์ปฐมภูมิออกจากแอลกอฮอล์ทุติยภูมิและตติยภูมิ ซึ่งดูดกลืนที่ความถี่สูงขึ้นตามลำดับ

การยืด C-O (แอลกอฮอล์ 2°)

1075–1150 cm⁻¹เข้มแหลม

การสั่นแบบยืด C-O ของแอลกอฮอล์ทุติยภูมิราว 1100 cm⁻¹ การเลื่อนจากตำแหน่งของแอลกอฮอล์ปฐมภูมิสะท้อนการแตกกิ่งที่เพิ่มขึ้นที่คาร์บอนซึ่งมีหมู่ไฮดรอกซิลเกาะอยู่ แอลกอฮอล์แบบวง เช่น ไซโคลเฮกซานอล (ราว 1065 cm⁻¹) และเมนทอล (ราว 1045 cm⁻¹) ดูดกลืนในช่วงของแอลกอฮอล์ปฐมภูมิ เนื่องจากการที่คาร์บอนซึ่งมีหมู่ไฮดรอกซิลเกาะอยู่เป็นส่วนหนึ่งของวง หรือการมีพันธะคู่อยู่ติดกับคาร์บอนนี้ ต่างก็ทำให้แถบต่ำลงราวหนึ่งประเภท

การยืด C-O (แอลกอฮอล์ 3°)

1100–1210 cm⁻¹เข้มแหลม

การสั่นแบบยืด C-O ของแอลกอฮอล์ตติยภูมิ อยู่ที่ 1100–1210 cm⁻¹ (t-บิวทานอล ราว 1200 cm⁻¹) เป็นช่วงที่สูงที่สุดในแอลกอฮอล์สามประเภท แต่ช่วงนี้ทับซ้อนกับแอลกอฮอล์ทุติยภูมิระหว่าง 1100 ถึง 1150 cm⁻¹ ดังนั้นแถบในช่วงนั้นเพียงแถบเดียวจึงแยกแอลกอฮอล์สองประเภทนี้ออกจากกันไม่ได้

การงอ O-H ในระนาบ (แอลกอฮอล์)

1300–1420 cm⁻¹ปานกลางกว้าง

การงอในระนาบ (การเปลี่ยนรูป) ของพันธะ O-H ในแอลกอฮอล์ แถบนี้กว้าง และกว้างกว่าพีกที่อยู่รอบข้าง แถบนี้คู่ควบกับการสั่นแบบงอ C-H เป็นหลัก และทับซ้อนกับการงอ CH₃ แบบสมมาตรราว 1375 cm⁻¹

การเปลี่ยนรูปโครงร่าง C-C-O (แอลกอฮอล์)

800–900 cm⁻¹ปานกลางแหลม

การเปลี่ยนรูปของโครงร่าง C-C-O ในแอลกอฮอล์ โหมดการสั่นนี้เกี่ยวข้องกับการงอแบบคู่ควบของโครงร่าง C-C-O และพบบ่อยในแอลกอฮอล์ปฐมภูมิและทุติยภูมิ

อีเทอร์

หมู่ฟังก์ชัน

ช่วง (cm⁻¹)

ความเข้ม

รูปร่าง

หมายเหตุ

การยืด C-O-C (อีเทอร์)

1060–1150

เข้ม

แหลม

การยืดแบบอสมมาตรของพันธะเชื่อม C-O-C ในอีเทอร์ อีเทอร์อะลิฟาติกดูดกลืนราว 1120 cm⁻¹ ส่วนแอริลอีเทอร์ให้แถบที่สองราว 1250 cm⁻¹ จากการยืดของแอริล-O

การยืด C-O-C (อีเทอร์)

1060–1150 cm⁻¹เข้มแหลม

การยืดแบบอสมมาตรของพันธะเชื่อม C-O-C ในอีเทอร์ อีเทอร์อะลิฟาติกดูดกลืนราว 1120 cm⁻¹ ส่วนแอริลอีเทอร์ให้แถบที่สองราว 1250 cm⁻¹ จากการยืดของแอริล-O

ซัลฟอกไซด์

หมู่ฟังก์ชัน

ช่วง (cm⁻¹)

ความเข้ม

รูปร่าง

หมายเหตุ

การยืด S=O (ซัลฟอกไซด์)

1030–1070

เข้ม

แหลม

การยืดที่เข้มของพันธะ S=O ในซัลฟอกไซด์ราว 1050 cm⁻¹ แถบ S=O เพียงแถบเดียวใช้แยกซัลฟอกไซด์ออกจากซัลโฟน ซึ่งให้แถบ S=O สองแถบ

การยืด S=O (ซัลฟอกไซด์)

1030–1070 cm⁻¹เข้มแหลม

การยืดที่เข้มของพันธะ S=O ในซัลฟอกไซด์ราว 1050 cm⁻¹ แถบ S=O เพียงแถบเดียวใช้แยกซัลฟอกไซด์ออกจากซัลโฟน ซึ่งให้แถบ S=O สองแถบ

ซัลโฟน

หมู่ฟังก์ชัน

ช่วง (cm⁻¹)

ความเข้ม

รูปร่าง

หมายเหตุ

การยืด S=O (ซัลโฟน แบบอสมมาตร)

1290–1350

เข้ม

แหลม

การยืดแบบอสมมาตรของพันธะ S=O ทั้งสองพันธะในซัลโฟน แถบนี้เมื่อพบคู่กับการยืดแบบสมมาตรราว 1150 cm⁻¹ ใช้บ่งชี้หมู่ SO₂

การยืด S=O (ซัลโฟน แบบสมมาตร)

1120–1170

เข้ม

แหลม

การยืดแบบสมมาตรของพันธะ S=O ทั้งสองพันธะในซัลโฟนราว 1150 cm⁻¹ ควรยืนยันเสมอโดยตรวจหาการยืดแบบอสมมาตรราว 1310 cm⁻¹

การยืด S=O (ซัลโฟน แบบอสมมาตร)

1290–1350 cm⁻¹เข้มแหลม

การยืดแบบอสมมาตรของพันธะ S=O ทั้งสองพันธะในซัลโฟน แถบนี้เมื่อพบคู่กับการยืดแบบสมมาตรราว 1150 cm⁻¹ ใช้บ่งชี้หมู่ SO₂

การยืด S=O (ซัลโฟน แบบสมมาตร)

1120–1170 cm⁻¹เข้มแหลม

การยืดแบบสมมาตรของพันธะ S=O ทั้งสองพันธะในซัลโฟนราว 1150 cm⁻¹ ควรยืนยันเสมอโดยตรวจหาการยืดแบบอสมมาตรราว 1310 cm⁻¹

ซัลโฟเนต

หมู่ฟังก์ชัน

ช่วง (cm⁻¹)

ความเข้ม

รูปร่าง

หมายเหตุ

การยืด SO₃ แบบอสมมาตร (ซัลโฟเนต)

1140–1200

เข้ม

แหลม

การยืดแบบอสมมาตรของหมู่ SO₃ ในซัลโฟเนตและกรดซัลโฟนิก ใช้คู่กับการยืดแบบสมมาตรราว 1040 cm⁻¹ เพื่อยืนยันหมู่ฟังก์ชัน

การยืด SO₃ แบบสมมาตร (ซัลโฟเนต)

1030–1060

เข้ม

แหลม

การยืดแบบสมมาตรของหมู่ SO₃ ในซัลโฟเนตและกรดซัลโฟนิก

การยืด SO₃ แบบอสมมาตร (ซัลโฟเนต)

1140–1200 cm⁻¹เข้มแหลม

การยืดแบบอสมมาตรของหมู่ SO₃ ในซัลโฟเนตและกรดซัลโฟนิก ใช้คู่กับการยืดแบบสมมาตรราว 1040 cm⁻¹ เพื่อยืนยันหมู่ฟังก์ชัน

การยืด SO₃ แบบสมมาตร (ซัลโฟเนต)

1030–1060 cm⁻¹เข้มแหลม

การยืดแบบสมมาตรของหมู่ SO₃ ในซัลโฟเนตและกรดซัลโฟนิก

แฮโลแอลเคน

หมู่ฟังก์ชัน

ช่วง (cm⁻¹)

ความเข้ม

รูปร่าง

หมายเหตุ

การยืด C-F

1000–1400

เข้ม

แหลม

การยืดของพันธะ C-F ค่าอิเล็กโทรเนกาติวิตีที่สูงของฟลูออรีนทำให้เกิดการดูดกลืนที่เข้มมาก ฟลูออรีนหลายอะตอม (เช่นใน CF₂ และ CF₃) ให้แถบกว้างที่เข้มในบริเวณนี้

การยืด C-Cl

550–800

เข้ม

แหลม

การยืดของพันธะ C-Cl พันธะ C-Cl หลายพันธะ (เช่นใน CHCl₃) ให้แถบหลายแถบในบริเวณนี้ อะตอมคลอรีนที่หนักทำให้ความถี่ต่ำกว่า C-F

การยืด C-Br

500–680

เข้ม

แหลม

การยืดของพันธะ C-Br ที่ความถี่ต่ำกว่า C-Cl เนื่องจากอะตอมโบรมีนที่หนักกว่า แถบนี้มักอยู่ใกล้ขีดจำกัดด้านความถี่ต่ำของเครื่อง FTIR ทั่วไป

การยืด C-F

1000–1400 cm⁻¹เข้มแหลม

การยืดของพันธะ C-F ค่าอิเล็กโทรเนกาติวิตีที่สูงของฟลูออรีนทำให้เกิดการดูดกลืนที่เข้มมาก ฟลูออรีนหลายอะตอม (เช่นใน CF₂ และ CF₃) ให้แถบกว้างที่เข้มในบริเวณนี้

การยืด C-Cl

550–800 cm⁻¹เข้มแหลม

การยืดของพันธะ C-Cl พันธะ C-Cl หลายพันธะ (เช่นใน CHCl₃) ให้แถบหลายแถบในบริเวณนี้ อะตอมคลอรีนที่หนักทำให้ความถี่ต่ำกว่า C-F

การยืด C-Br

500–680 cm⁻¹เข้มแหลม

การยืดของพันธะ C-Br ที่ความถี่ต่ำกว่า C-Cl เนื่องจากอะตอมโบรมีนที่หนักกว่า แถบนี้มักอยู่ใกล้ขีดจำกัดด้านความถี่ต่ำของเครื่อง FTIR ทั่วไป

สารประกอบฟอสฟอรัส

หมู่ฟังก์ชัน

ช่วง (cm⁻¹)

ความเข้ม

รูปร่าง

หมายเหตุ

การยืด P=O

1150–1300

เข้ม

แหลม

การยืดที่เข้มของพันธะ P=O ในฟอสเฟต ฟอสโฟเนต และฟอสฟีนออกไซด์ ตำแหน่งไวต่อหมู่ที่เกาะกับฟอสฟอรัส

การยืด P=O

1150–1300 cm⁻¹เข้มแหลม

การยืดที่เข้มของพันธะ P=O ในฟอสเฟต ฟอสโฟเนต และฟอสฟีนออกไซด์ ตำแหน่งไวต่อหมู่ที่เกาะกับฟอสฟอรัส

สารประกอบออร์แกโนซิลิคอน

หมู่ฟังก์ชัน

ช่วง (cm⁻¹)

ความเข้ม

รูปร่าง

หมายเหตุ

การยืด Si-O

1000–1100

เข้ม

กว้าง

การดูดกลืนจากการยืด Si-O ที่เข้มและกว้าง พบบ่อยในซิลิโคน ซิลิเกต และแก้ว แถบของพอลิไซลอกเซนอาจกว้างมากเนื่องจากสภาพแวดล้อมของ Si-O-Si ที่หลากหลาย

การเปลี่ยนรูป Si-CH₃

1240–1280

เข้ม

แหลม

การเปลี่ยนรูปแบบสมมาตรของหมู่ Si-CH₃ ราว 1260 cm⁻¹ แถบที่แหลมและเข้มนี้เป็นลักษณะเฉพาะอย่างมากของซิลิโคนและหมู่ไตรเมทิลไซลิลที่ใช้เป็นหมู่ปกป้องในการสังเคราะห์สารอินทรีย์

การยืด Si-O

1000–1100 cm⁻¹เข้มกว้าง

การดูดกลืนจากการยืด Si-O ที่เข้มและกว้าง พบบ่อยในซิลิโคน ซิลิเกต และแก้ว แถบของพอลิไซลอกเซนอาจกว้างมากเนื่องจากสภาพแวดล้อมของ Si-O-Si ที่หลากหลาย

การเปลี่ยนรูป Si-CH₃

1240–1280 cm⁻¹เข้มแหลม

การเปลี่ยนรูปแบบสมมาตรของหมู่ Si-CH₃ ราว 1260 cm⁻¹ แถบที่แหลมและเข้มนี้เป็นลักษณะเฉพาะอย่างมากของซิลิโคนและหมู่ไตรเมทิลไซลิลที่ใช้เป็นหมู่ปกป้องในการสังเคราะห์สารอินทรีย์

อีพอกไซด์

หมู่ฟังก์ชัน

ช่วง (cm⁻¹)

ความเข้ม

รูปร่าง

หมายเหตุ

การสั่นแบบหายใจของวง (อีพอกไซด์)

1230–1280

เข้ม

แหลม

การสั่นแบบหายใจแบบสมมาตรของวงอีพอกไซด์สามอะตอม แถบราว 950–810 cm⁻¹ (การยืด C-O-C แบบอสมมาตร) และ 880–750 cm⁻¹ (การยืด C-O-C แบบสมมาตร) ยืนยันอีพอกไซด์

การสั่นแบบหายใจของวง (อีพอกไซด์)

1230–1280 cm⁻¹เข้มแหลม

การสั่นแบบหายใจแบบสมมาตรของวงอีพอกไซด์สามอะตอม แถบราว 950–810 cm⁻¹ (การยืด C-O-C แบบอสมมาตร) และ 880–750 cm⁻¹ (การยืด C-O-C แบบสมมาตร) ยืนยันอีพอกไซด์

ฟีนอล

หมู่ฟังก์ชัน

ช่วง (cm⁻¹)

ความเข้ม

รูปร่าง

หมายเหตุ

การยืด C-O (ฟีนอล)

1200–1260

เข้ม

แหลม

การยืดของพันธะ C-O ในฟีนอล ซึ่งมีลักษณะพันธะคู่บางส่วนจากคอนจูเกชันกับวงแอโรแมติก ยืนยันด้วยการยืด O-H แบบแถบกว้างและแถบ C-H แอโรแมติก

การยืด C-O (ฟีนอล)

1200–1260 cm⁻¹เข้มแหลม

การยืดของพันธะ C-O ในฟีนอล ซึ่งมีลักษณะพันธะคู่บางส่วนจากคอนจูเกชันกับวงแอโรแมติก ยืนยันด้วยการยืด O-H แบบแถบกว้างและแถบ C-H แอโรแมติก

ไทโออีเทอร์

หมู่ฟังก์ชัน

ช่วง (cm⁻¹)

ความเข้ม

รูปร่าง

หมายเหตุ

การยืด C-S

570–710

อ่อน

แหลม

การยืดของพันธะ C-S แถบนี้อ่อน เพราะการเปลี่ยนแปลงโมเมนต์ขั้วคู่ระหว่างการสั่นมีน้อย ทำให้ความเข้มการดูดกลืนรังสีอินฟราเรดต่ำ

การยืด C-S

570–710 cm⁻¹อ่อนแหลม

การยืดของพันธะ C-S แถบนี้อ่อน เพราะการเปลี่ยนแปลงโมเมนต์ขั้วคู่ระหว่างการสั่นมีน้อย ทำให้ความเข้มการดูดกลืนรังสีอินฟราเรดต่ำ

กรดโบโรนิก

หมู่ฟังก์ชัน

ช่วง (cm⁻¹)

ความเข้ม

รูปร่าง

หมายเหตุ

การยืด B-O

1310–1380

เข้ม

แหลม

การยืดที่เข้มของพันธะ B-O ในกรดโบโรนิกและเอสเทอร์โบโรเนต ตำแหน่งแถบไวต่อสถานะโคออร์ดิเนชันของโบรอน (สามเหลี่ยมแบนราบกับทรงสี่หน้า) พบได้น้อยนอกเคมีของโบรอน ควรยืนยันด้วยตัวบ่งชี้โบรอนอื่น

การยืด B-O

1310–1380 cm⁻¹เข้มแหลม

การยืดที่เข้มของพันธะ B-O ในกรดโบโรนิกและเอสเทอร์โบโรเนต ตำแหน่งแถบไวต่อสถานะโคออร์ดิเนชันของโบรอน (สามเหลี่ยมแบนราบกับทรงสี่หน้า) พบได้น้อยนอกเคมีของโบรอน ควรยืนยันด้วยตัวบ่งชี้โบรอนอื่น

ตารางหมู่ฟังก์ชัน FTIR — แผนภูมิแถบดูดกลืนอินฟราเรด

แผนภูมิแถบดูดกลืนของหมู่ฟังก์ชัน FTIR

แอลกอฮอล์และฟีนอล

กรดคาร์บอกซิลิก

เอมีน

เอไมด์

แอลเคน

แอลคีน

สารประกอบแอโรแมติก

แอลไคน์

แอลดีไฮด์

ไนไตรล์

เอไซด์

ไอโซไซยาเนต

ไอโซไทโอไซยาเนต

คีโตน

เอสเทอร์

แอนไฮไดรด์

แอซิลเฮไลด์

แลกโทน

คาร์บอเนต

ยูเรีย

สารประกอบไนโตร

อิมีน

แอลกอฮอล์

อีเทอร์

ซัลฟอกไซด์

ซัลโฟน

ซัลโฟเนต

แฮโลแอลเคน

สารประกอบฟอสฟอรัส

สารประกอบออร์แกโนซิลิคอน

อีพอกไซด์

ฟีนอล

ไทโออีเทอร์

กรดโบโรนิก

ความถี่ของหมู่ฟังก์ชัน

แอลกอฮอล์และฟีนอล

กรดคาร์บอกซิลิก

เอมีน

เอไมด์

แอลเคน

แอลคีน

สารประกอบแอโรแมติก

แอลไคน์

แอลดีไฮด์

ไนไตรล์

เอไซด์

ไอโซไซยาเนต

ไอโซไทโอไซยาเนต

คีโตน

เอสเทอร์

แอนไฮไดรด์

แอซิลเฮไลด์

แลกโทน

คาร์บอเนต

ยูเรีย

สารประกอบไนโตร

อิมีน

แอลกอฮอล์

อีเทอร์

ซัลฟอกไซด์

ซัลโฟน

ซัลโฟเนต

แฮโลแอลเคน

สารประกอบฟอสฟอรัส

สารประกอบออร์แกโนซิลิคอน

อีพอกไซด์

ฟีนอล

ไทโออีเทอร์

กรดโบโรนิก

แผนภูมิสเปกตรัมอินฟราเรด — วิธีอ่านแถบดูดกลืน FTIR

หมายเหตุการใช้ตาราง IR

แหล่งข้อมูลที่เกี่ยวข้อง

คำถามที่พบบ่อย

ลองใช้ด้วยตัวเอง